უცნაური სიზმარი

პატარა ეზო, თოვლით  


 დაფარული და 


ბეღურებით სავსე...


 ირგვლივ სიჩუმე...…


ეზოში არავინ... მზე


 დაფარული 


ღრუბლებით... საღამოს პირი... 


ღრუბლებში მიმალული მთვარე... თოვას 


იწყებდა...მოფრინავდნენ ფანტელები 




ზანტად ზეციდან და ეზოში ახლადშეღებილ სკამს


 ეკვროდნენ... სკამის ქვეშ პატარა, 


ლურჯი იები, სიცივეს სულაც არ უფრთხოდნენ... თოვლი


 კი განუწყვეტლად 


მოდიოდა...







ეზოში პატარა


 გოგონა 

გამოჩნდა...


 სიფრიფანა, 

ცისფერი 

სარაფანი ეცვა,


 თმაში 

თეთრი გვირილა


 ჰქონდა 

ჩაბნეული 

                                                                                                  

და ხალისით დარბოდა


 თოვლით 

დაფარულ ეზოში.

ეს ალბათ იყო ბავშვობის


 სული. 




უდარდელი და ბედნიერი. 






მას არ აწუხებდა სიცივე


 ზამთრის... 




ის იყო თბილი


 გაზაფხულივით და


 მისთვის არ გადიოდა


 დრო...

რა სამწუხაროა, რომ ეს ყველაფერი ერთი პატარა სიზმარი იყო.

ჩემი მუზა

 ისე ჩუმად შეგიჩვიე... ჩუმად შეგეხე მხრებზე...არ მიფიქრია სხვებზე, შენ, რომ გაკოცე თმებზე...არ მინატრია ღიმილი, ისე გაჩუქე სიცილი...ბევრი გრძნობა და ალერსი,ბევრი სითბო და სიტყვები...




ახლა დაღლილი ტკივილით,ცრემლებით, დაღლილი შენი სიტყვებით, მაგიდის ბოლო კუთხეში, მიმოკუჭული ფურცლებით, დაცლილი გრძნობით, დაცლილი კალმით სურვილი გამიჩნდა მეწერა შენზე...








გუშინ მუზამ მიმატოვა, თუმცა ჩემში დარჩა... არაფერიც არ დამთავრდა იმ დღეების გარდა... სულის კუთხეში დაღლილ გრძნობათა დიდი დასტები დამრჩგაუფერულდა კოცნა. გემო დაკარგეს ტუჩებმა, გული აღარ ცემს... მოთოვა... ჩემს ფანჯარასთან ბეღურა... გაითოშა...

 გაყინული

თოვლით იყო არემარე დაფარული... ყინავდა... წვიმანარევი თოვლი გამალებით ეცემოდე მიწას, თითქოს ბრაზობს მასზეო... თეთრად შემოსილი იყო სიჩუმით მოცული ქალაქი... ხალხი არ ჩანდა... ხეებს ტოტები გაყინბვოდათ... მდინარე ცივად

 მიედინებოდა, მისი თეთრი ქვები ყინვას გაეპრიალებინა და თითო-ოროლა გამვლელს თვალს ჭრიდა.ხიდის კუთხეში მოხუცი კაცი ხელგაშვერილი იჯდა... გაყინულ მტევანში კი ერთი თეთრიც კი არ ეგდო... თვალები ცრემლიანი ჰქონდა... ტუჩები ლურჯი... სახე წითელი... კბილები დაკრეჭილი... ძაგძაგებდა... დახეული ფეხსაცმელიდან გაყინული თითი უჩანდა... დაფლეთილი მოსასხმამი სხეულს ვერ უფარავდა... ჭაღარა თმებს ქარი აქეთ-იქით უფრიალებდა... მის სახეზე დაცემული წვიმანარევი თოვლის წვეთები სულს უმწარებდა მოხუცს.მიუხედავად ყინვისა მოხუცი ისევ ხიდის კუთხეში იჯდა და ისევ გაწვდილი ჰქონდა ხელი, თუმცა ხურდას აღარ ელოდა... “ხომ შეიძლება თბილი კერა მქონდეს... ბებერი ძვლები ცეცხლმა გამითბოს... შვილიშვილები დარბოდნენ ჩემ წინ და სიკვდილის სულაც არ ვნატრულობდე... ზედმეტი ვარ... დედამიწის ტვირთი ვარ... უვარგის კუნძად გამოვეზარდე მიწას... უვარგისი, სარეველა ბალახივით აღმოვცენდი... ტყულიად დავამძიმე ეს ქვეყანა...”ფიქრობდა მოხუცი და სუსხი უფრო აწუხებდა... ყინვისგან ინვალიდს დამსგავსებოდა და ადგილიდან ვერ იძვროდა...იმ ღამით, ხიდის კუთხეში, სუსხში, ერთი მოხუცი, თავისი აზრით ქვეყნის ზედმეტი ტვირთი გაიყინა და ხელი გაწვდილი დარჩა.კუნძად გამოზრდილი მოხუცი მხოლოდ დილით შეამჩნიეს... გაყინულიყო... ხალხი გარს ეხვია... მხოლოდ სიკვდილით მოახერხა ყურადღების მიქცევა და ისიც დროებით... 

დრო ხომ წარმავალია... ყველას თავის უკიდეგანო კალთაში მარხავს და დრო ყველაფერს კურნავს... დრო ჩვენც ჩაგვმარხავს თავის კალთაში და ამაზე არავინ იდარდებს.“დრო მოვა და ჩვენ აღავის ვემახსოვრებით, ეს ვარსკვლავები კი ისევ იციმციმებ ცაზე...” (ფრაზა ფილმიდან, რომლის სახელწოდებაც არ მახსოვს).

ძველი საქანელა

ჩვენი სოფლის ბოლოს დიდი, ტრიალი მინდორია. მის გულში ხე დგას ძველი, ალბათ ორასი წლის, მეტის თუ არა... ბებიებს ბებიები უყვებოდნენ ამ ხის ამბებს... თურმე არაერთი ქორწილი გადაუხდიათ ამ ხის ქვეშ... არაერთი სიყვარულის მომსწრე ყოფილა იგი... და ამ ტრიალ მინდორში ვინ ჰყოლია მეგობრად? თავისსავე ტოტზე ჩამოკიდებული საქანელა... მუდამ ყვავილებით მორთული და ახალგაზრდებით სავსე... წლების მანძილზე მოდიოდნენ ერთად... ერთმანეთს თავის აზრებს უზიარებნენ... წყვილებზე ჭორაობდნენ მათი წასვლის შემდეგ... ქორწილში ბევრჯერ დაზარალებულა საქანელა... მაგრამ მეგობრისა და ხალხის იმედი ყოველთვის ჰქონდა... მეგობრის ტოტით ამაგრებდნენ... ლამაზი ყვავილებით რთავდნენ და პირვანდელ სახეს უბრუნებნენ...მაგრამ დრო რისი დროა, რომ ყველაფერს თავისი კვალი არ დაამჩნიოს...ბავშვები გაიზარდნენ... ქალაქში წავიდნენ... მოხუცები ბუხარს მიუსხდნენ შვილიშვილების მოლოდინში... ზოგი კი უკვე დიდი ხანია წავიდა... ასე, რომ ხესა და საქანელას პატრონი არავინ დარჩა... განა პატრონი ჭირდებოდათ? მათ მხოლოდ მეგობები შემოაკლდათ... ახლა მოგონობებით სუნთქავდნენ... ბევრი ჰქონდა გასახსენებელი, მაგრამ წარსული მაინც წარსული იყო... საქანელას არავინ აკითხავდა, არც ხის ჩრდილის ქვეშ ისვენებდა ვინმე...წვიმა და ქარი სიბერესავით მოერია მეგობრებს... საქანელას თოკები დაულპა, ტოკზე შემოხვეული ყვავილები დაჭკნენ... ხეს დიდი ფუღურო გაუჩნდა... მისი დიდი, მსხვილი ტოტები დასუსდა და უკვე თავის განუყრელ მეგობარსაც ძლივს იჭერდა... ერთმანეთს ებღაუჭებონენ... არც ერთს არ ჰყავდა მხსნელი... კოდალასაც კი მიეტოვებინა ერთ დროს მედიდურად მდგარი ხე... ღორების მოსასვენები გამხდარიყო ის ადგილი... ნელ-ნელა გახმა, საქანელა ჩამოწყდა... ერთმანეთს ვერაფროთ უშველეს... შეშადაც არავინ წაიღო მისი ტოტები... და… დღესაც იქ არის... წაქცეული... საქანელაზედ დამხობილი...

დღისა და ღამის ჭიდილი

ღამეა ჩუმი, მდუმარე, წყნარი... მშვიდად ვარ, მშვიდად ხარ... ბედნიერება აქ არის, რადგან იდუმალია ღამე... ფანჯრის მინებზე წვიმის წვეთები, საათში წუთების წიკწიკი... ვერ შევაჩერე დრო... მზე ისევ გაათენებს ღამეს... აისს შევეგებები, თუმც სულაც არ მიყავრს დღე...ამოვა მზე და ჩემს თვალებში მუქ ლურჯისფერ სხივს ჩააქრობს... ისევ ნათელი, ცხოვრების ხმაური და დაქანცული დღე... ყოველდღე ერთი და იგივე: ხმაური, სიცილი, ყვირილი, ტირილი, სევდა და ათასი ხალხი ერთურთში ნარევი.გადატვირთული ქუჩები, სხვადასხა ენასა და თუ კილოზე მოასაუბრე ათასი კაცი... გაცოცხლებულან სახლები... კორპუსები სულ მაღლა მიიწევენ... მზეს ებჯინებიან... ისევ დაიღალა დღე...საღამო... დაწყნარდა ქუჩა... მანქანები შემცირდა... ხალხიც აქა-იქ დადის... თითქოს ჰაერიც უფრო მსუბუქი გახდა...ისევ ღამე... სიბნელე... მუქი ლურჯისფერი სხივი... ისევ საათის წიკწიკი... ისევ გარბიან წუთები... მე მაინც მიყვარს ეს მდუმარება, ეს ცივი შუქი მთვარის, ეს ღამის აჩრდილები და ეს წვეთები წვიმის...დროს ვერ გავაჩერებ... ეს ღამეც გავა... აისი ისევ აავსებს სახლებს და ისევ იქნება ხმაური ხალხის.

ჩვენ

ექვსი... მზის სხივები ძალიან გვათბობენ, არეული მარტია, გზა თოვლიანი, თოვლზე ჩამოწოლილი ნისლი (რომელიც არასდროს მინახავს), ნისლში შემოჭრილი მზის სხივები და უჩინარი გზატკეცილი. გზა შენკენ ლამაზი, უჩვეულო, შენიღბული და თბილი. შენ ისევ უხილავი, უცნობი, აღუქმელი და მოლოდინი ჩემი.
ღამიდან ღამამდე ლოდინი, წამების თვლა, ისევ საათის წიკწიკი, უძილო თვალები, დაღლილი სხეული და წარმოუდგენელი შენ  ჩემს წარმოდგენილ ადგილას, ჩემთვცის უცნობ და შენეულ სახლებზე...   დავდივართ...

ცა... ზოლიანი ღრუბლით... ჩამავალი მზით... ცის ფერი, სულ სხვა ფერად აღქმული... მოლოდინი აღსრულებული... წამების დათვლა შეწყვეტილი, დრო კი საოცრად სწრაფად მავალი... ახლა... აქამდე არ ჩქარობდა...
ჩვენ სოლიდურები... დაბალი ტონი... მშვიდი... გამოუთქმელი ემოცია და ცაზე ვარსკვლავის პოვნა... დედამიწაზე შენი....
შენ მიერ ნაპოვნი და ჩემ მიერ აღმოჩენილი ხუთკუთხედი...ცივი... ჩვენით გამთბარი... სიგიჟე აღქმული ჩვეულ მოვლენად... ფიქრები მავალი მხოლოდ  შენკენ... ირგვლივ ყოველი გამქრალი... ჩემი მოცეკვავე ლამპიონებიც ჩამქრალი... ჩვენი თვალების სხივები... არა, თვალებში არ ჩამიხედავს...
შენ გვერდით საოცრად მშვიდი და სულიერად დიდი...

Nightclubs - 10 საუკეთესო მსოლიოში

გართოსბისა და ღამის ცხოვრების მოყვარულთათვის ერთ-ერთი საუკეთესო ადგილი ღამის კლუბი ამერიკაში აკრძალული იყო, რადგან იქ მოიხმარდნენ და ყიდნენ ალკოჰოლურ სასმელებს, რის გამოც მათ უხდებოდათ მიწისქვეშ მუშაობა. მხოლოდ 1933 წლიდან გახდა ღამის კლუბი ლეგალური. პირველი საცეკვაო მოედანი და განათების ეფექტი გამოჩნდა 1953 წელს საფრანგეთში კლუბ "Whisky à Gogo - ში".
კლუბი არის გასართობი ადგილი, რომელიც ძირითადად საღამოს 9 საათზე იღება. აქ არის ბარი, საცეკვაო მოედანი, სცენა DJ - ისთვის და განცალკევებული ადგილი, სადაც სტუმრებს შეუძლიათ შეიქმნან განსხვავებული განწყობა და მოუსმინონ შედარებით წყნარ მუსიკას.
კლუბებში ხშირად მოქმედებს  facecontrol - ი  და  dress code - ი.
მსოფლიოში ათასობით კლუბია, რომელთაგან ზოგიერთი ძალიან პოპულარულია, ზოგიერთი კი ნაკლებად. ზოგიერთი მხოლოდ ვიწრო წრისათვის არის, ზოგიერთი კი ყველასათვის.
ღამის ცხოვრების, ელექტრონული მუსიკისა და ცეკვის მოყვარულთათვის კლუბი ყველძე კარგი ადგილია.
ამ პოსტში შემოგთავაზებთ მსოფლიოს 10 საუკეთესო კლუბს.

10. Cielo  New - York

 

9. Club Space - Miami

 

 

8.The Guvernment - Toronto

7.stereo - Montreal 

6.Watergate - Berlin

,

5. Zouk - Singapore

4. Space - Ibiza

3. Matter - London

2. Pacha - Ibiza

1. Fabrik - London